Saturday, January 31, 2015


NEDEN BİR KOVA HEP ACI ÇEKER? 

BAZEN ÇOK ACIR YA ÜSTÜNÜ ÖRTEMEZSİN...





"OZ" DEDİKİ; Yaşanmışlıklar var, çok kolay unutulmaz.... Sus olur mu? Kendini üzme...


Sustum...
Belki de sus dedi bana bu yaşananlar
Çok yüklendi tanrı üstüme bir anda
Kalbim yükseliyor gibiydi oysa
Meğer o yükseliş sıkıntının habercisiymiş
Yorgunluk, üzüntü ve umutsuzluk...
Göz yaşıyla geçmiyor,
Kalp ağrısı yaptı...
Sakarlık cabası,
Unutkanlık olmadı bir tek.
Ne kadar şaşırtıcı değil mi?
Aslında en çok ihtiyacım olan şey O...
Unutmak, unutabilmek ve yeniden düşünmek.
Olmuyor, bu bellek denen şey Kova'ya bahşedilmiş...
Kova hep doluyor hep, 
Her şey yerli yerinde mi olur?
Hiç karışmıyor. 
Bu nasıl oluyor? Neden kovalar hep acı çekiyor?
Ve neden bu acı hiç unutulmuyor?

Sustum "OZ"
Ama geçmiyor...
Acaba yaşanmışlıklar geçti mi?
Bize gülme vakti geldi mi?
Çok soru sordum farkındayım...
İnsan çok umutsuz olunca çok soru sorar bunu biliyor muydun?
Sanırım ben de aynı durumdayım.
Bekliyorum kaderin armağınını
Bir kova nasıl beklerse...
Öyle bekliyorum işte beklentisizce... 
Susarak...
Sırf sen mutlu ol diye...





Saturday, January 3, 2015






Gözler unutur mu hiç?

Ne güzel bir girişti,
Çok beklenti içinde değildim,
Bu sefer ben de kimseye değinemedim,
Ummadığım bir anda tek o yazdı.....
Yeni yıldı bahane....
İnanması güç ama insan zor unutuyormuş hissettiğini, gönlünün dediğini, O'nu....
Mesafe etkilemiyormuş duyguları, 
Akıl yetiyormuş,
Duygu sadece kalple taşınmıyor ki,
İnsan düşününce de hissediyor.....
Beklemeden, sorgulamadan, dağılmadan...
Sevgi bedenin içinde bir yerlerde.....
Aramasan da, sormasan da tek gülümseme kalıyor akılda, 
Geçmiyor izi,
İstesen de.....